Over
Tinkertales, een proefbaksel van Nique — senior designer, maar bovenal iemand met een uitgesproken liefde voor het luisteren naar verhalen en het gestalte geven eraan. Precies daar gaat Tinkertales over.
Door gebruik te maken van onderzoekend ontwerpen en grafische technieken vind je jouw verhaal, jouw tone of voice, en geef je vorm aan wat in je leeft. Geen ervaring nodig, geen druk. Het gaat om doen, ontdekken en een beetje vertragen.
In dat vertragen ontstaat ruimte. Ruimte waarin de verhalen die in je zitten voorzichtig kunnen ontstaan. Via spelen, maken, creëren geef je je eigen verhaal vorm — meer is het niet. En ondertussen leer je wie je echt bent, en wie de ander is. Gewoon zoals je bent.
Welkom bij Tinkertales
Lijnen in een gezicht
In een tijd van polarisatie en opgepoetste uiterlijkheden verdwijnt onze uniekheid, onze eigenheid. Dat wat ons ons maakt. We branden op, verliezen onszelf, omdat we geleefd worden door een maakbare maatschappij — en als we niet slagen, ligt het aan ons.
Daarmee verliezen we iets cruciaals, iets essentieels: het vermogen om met elkaar te verbinden, juist in al onze vreemdheid, ons anders-zijn.
Als kind — ik woonde nog in Eindhoven, dus ik was jonger dan negen — zag ik ooit een zwart-witfoto van een moeder. Migrant Mother, stond erbij. Een foto gemaakt door Dorothea Lange voor de Farm Security Administration in 1936.
Ik was gefascineerd en voelde een nieuwsgierige stilte in mezelf. Haar kinderen waren anoniem weggedoken, een gebruind gezicht, lijntjes rondom haar ogen, streepjes op haar voorhoofd, ogen vol twijfelende levenslust. Elke lijn leek een verhaal te dragen. Ik vergeleek haar en haar beide kinderen, haar verborgen man, met ons gezin… met verhalen van vrienden en vriendinnen, van opa’s en oma’s, van ooms en tantes, verzameld in een groen poesiealbum. Een voelbare bestaanszekerheid.
Net zoals de andere foto’s in The Family of Man, dat ik als kind eindeloos doorbladerde terwijl ik me verwonderde over de kwetsbaarheid van de mens. Ik was zo nieuwsgierig naar hun verhalen, naar dat wat hen hén maakte.
Ik keek naar de lijnen op handen, in gezichten — gladgestreken of vol groeven. Iedere lijn een verhaal.
En het vertellen van jóúw verhaal, het delen met anderen, oprecht luisteren naar elkaar, je eigen kwetsbaarheden kennen en die van de ander — dát is wat diepe verbinding betekent…
